Rozdział 1

Cześć, jestem  Suzan. Mam 15 lat. Pochodzę z Limerick ( to w Irlandii ) ale obecnie mieszkam w Londynie. Mój tato od kilkunastu dni jest menagerem brytyjskiego zespołu One Direction. Powstał on tak jakby na oczach widzów X Factora. Ja z racji tego że nie mogę zostać w domu sama, ponieważ nie mam rodzeństwa, a mama nie żyje będę zmuszona jeździć w trasy wraz z nim. Jeszcze nigdy na owej nie byłam, więc mam nadzieję że będę się dobrze bawiła. Pewnie pytacie który z chłopców najbardziej mi się podoba ? Żaden. Wyglądają jak pedałki chociaż twardo zaprzeczają. Z żadnym nie rozmawiałam dłużej niż 5 minut bo ( mówiąc metaforycznie ) usypiałam. Słucham rocka. Marzę żeby Metallica lub Guns’n’Roses zagrali w moim mieście. Albo żeby Kurt Cobain „ożył” i zagrał wraz z Nirvaną koncert w specjalnie dla mnie. Nie ważne, tak się nie stanie. Chodzę do prywatnego gimnazjum razem z NIMI. Od tygodnia na każdej przerwie mnie zaczepiają albo machają. Tak nie da się żyć. Jedynym plusem tego wszystkiego jest to że za każdym razem jak któryś z chłopaków spojrzy w moją stronę wszystkie psycho-faneczki i największe lansy ze szkoły padają z zazdrości. To może być dziwne, ale jako jedna z niewielu dziewczyn stwierdzam iż jestem ładna. To znaczy, nie to że całuję lusterko jak się przeglądam, ani nie jestem jak ze snów ale… fuck it, jestem ładna. Mam ciężki charakter, niełatwo mi zaimponować i wiedzą to wszyscy moi znajomi. Mam jedną zasadę – albo jesteś przyjacielem, albo wrogiem, albo nikim  ( ee, nikim w sensie że tak jakby przeźroczysty, nie ma Cię w moim świecie) Mam jedną przyjaciółkę, z którą włóczę się odkąd pamiętam. Tak żeby nie było nazywa Alice. Jest ładniejsza ode mnie, ale to ja mam większe powodzenie u chłopaków. No tak, koniec żartów. To chyba tyle o mnie.